02.04.2014 Blues od rana.

Pisałem o czarnym Bluesie, a teraz napiszę o białym Bluesie. Biały Blues różni się od czarnego Bluesa tym że to biały jest wzorowany na czarnym, ale nie ma tego czegoś co w czarnym jest.

Facet z filmiku powyżej to Stevie Ray Vaughan (Amerykanin), jeden z wykonawców parających się Bluesem. Anglicy Bluesem zafascynowali się gdzieś na początku lat sześćdziesiątych, jak wspominała Jimi Page „Usłyszałem Blues i zwariowałem”.

Faceci powyżej to oczywiście Led Zeppelin, a gość pomykający solówki na gitarze to Jimi Page. Cóż następny bedzie John Mayall pierwszy Blusesman Zjednoczonego Królestwa.

Potem blues poszedł do Ameryki (czego mamy dowód na początku tego wpisu i na tym koniec. Wpis powinien się nazywać „Jak biali zainteresowali się Bluesem”, ale o tym można przeczytać między innymi w „Młot Bogów, Saga Led Zeppelin”, przeczytałem ją kilka razy to wiem, to tam wybuchło, co najmniej tak samo jak w Stanach Zjednoczonych (pod koniec lat 80tych) muzyka z Seattle.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s